Niszczyciele rakietowe typu Suffren
Niszczyciele rakietowe typu Suffren to francuskie okręty, które powstały w latach 60. XX wieku w ramach projektu mającego na celu modernizację floty francuskiej. Te nowoczesne jednostki były przeznaczone głównie do eskortowania grup lotniskowców „Clemenceau” i „Foch”. W odróżnieniu od wielu innych okrętów, typu Suffren były projektowane z myślą o przenoszeniu uzbrojenia rakietowego, co czyniło je pionierami w swojej klasie. W artykule przedstawimy historię powstania, opis, służbę oraz wyposażenie tych jednostek.
Historia powstania
W latach 60. XX wieku marynarka francuska dostrzegła potrzebę modernizacji swojej floty, co było związane z rozwojem kierowanego uzbrojenia rakietowego. Francja, dążąc do niezależności w produkcji militarnych technologii, postanowiła stworzyć własne okręty rakietowe. W 1960 roku zamówiono budowę dwóch jednostek: „Suffren” i „Duquesne”. Stępkę pod pierwszy z nich położono 21 grudnia 1962 roku, a do służby wszedł on w 1967 roku.
Początkowo okręty te miały być klasyfikowane jako krążowniki rakietowe, jednak ostatecznie zostały zaklasyfikowane jako fregaty rakietowe (fr. Frégate Lance-Missiles). Z racji ich rozmiarów i możliwości, w międzynarodowej nomenklaturze uznano je za niszczyciele rakietowe. Okręty te miały znaki taktyczne z literą D, co dodatkowo potwierdzało ich klasyfikację jako niszczycieli.
Opis konstrukcji
Niszczyciele typu Suffren charakteryzowały się elegancką i smukłą sylwetką, która była nowatorska jak na tamte czasy. Wysoki komin pełnił rolę masztu, co nadawało im charakterystyczny wygląd. Dzięki zastosowaniu odpowiednich materiałów oraz kształtowi kadłuba, okręty te miały doskonałe właściwości morskie.
Cechą wyróżniającą jednostki typu Suffren była antena stacji radiolokacyjnej dozoru powietrznego umieszczona pod dużą kopułą z tworzywa sztucznego. To rozwiązanie stało się później inspiracją dla innych projektów, chociaż mniejsze kopuły dla anten były powszechnie stosowane w wielu okrętach wojennych.
Uzbrojenie
Główne uzbrojenie niszczycieli stanowiła dwuprowadnicowa wyrzutnia przeciwlotniczych pocisków rakietowych Masurca o zasięgu do 55,6 km. Oprócz tego, okręty miały możliwość przenoszenia przeciwokrętowych pocisków rakietowych MM-38 Exocet. Uzbrojenie uzupełniały armaty uniwersalne kal. 100 mm oraz działa przeciwlotnicze kal. 30 mm i 20 mm.
W zakresie obrony przed zagrożeniami podwodnymi, jednostki wyposażone były w wyrzutnię rakietotorped Malafon oraz stałe wyrzutnie torpedowe KD-59E kalibru 533 mm, co pozwalało na skuteczną walkę z okrętami podwodnymi.
Służba i modernizacja
Niszczyciele typu Suffren rozpoczęły służbę we Flocie Atlantyckiej i od 1975 roku operowały na Morzu Śródziemnym z bazą w Tulonie. Mimo że nie brały udziału w epizodach bojowych, ich obecność była istotna dla zabezpieczenia interesów Francji na morzu.
W trakcie służby okręty przeszły kilka modernizacji, które miały na celu unowocześnienie ich wyposażenia elektronicznego oraz uzbrojenia. W latach 80-tych wprowadzono nowe systemy współczesnych pocisków rakietowych oraz dokonano wymiany niektórych elementów uzbrojenia.
Jednakże mimo modernizacji, brak śmigłowca pokładowego ograniczał zdolności zwalczania okrętów podwodnych i inne aspekty operacyjne jednostek. Ostatecznie obydwa okręty pozostawały w służbie do początku lat 2000-tych.
Wyposażenie elektroniczne
Niszczyciele typu Suffren były wyposażone w nowoczesne jak na swoje czasy systemy elektroniczne. Wśród nich znajdowały się:
- Trójwspółrzędna stacja radiolokacyjna dozoru powietrznego DRBI 23
- Stacja radiolokacyjna dozoru nawodnego DRBV 50
- Dwie stacje radiolokacyjne kierowania pocisków przeciwlotniczych DRBR 51
- Stacja radiolokacyjna kierowania ogniem artylerii DRBC 32A
- Radar nawigacyjny DRBN 32
- Dziobowy sonar DUBV 23 oraz holowany sonar DUBV 43
- Systemy walki radioelektronicznej
Zakończenie
Niszczyciele rakietowe typu Suffren stanowiły ważny element floty francuskiej w okresie zimnej wojny i przyczyniły się do zwiększenia zdolności operacyjnych Marynarki Wojennej Francji. Ich nowoczesna konstrukcja oraz zastosowanie krajowego uzbrojenia pozwoliły na niezależność Francji w dziedzinie militarnej. Choć jednostki te zakończyły swoją służbę na początku XXI wieku, to ich wkład w rozwój technologii morskiej pozostaje niekwestionowany.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).